Сынок-з-кулачок

Жылі дзед і баба. І быў у іх сынок. Ды такі малы, што з-пад шапкі не відаць. Ня большы за кулак. Так дзед з бабай яго і звалі: сынок-з-кулачок. 
Паехаў аднойчы дзед араць, а бабе сказаў, каб згатавала абед ды прынесла яму на поле.
Баба згатавала абед ды кажа да сына: 
— Каб ты быў большы, дык занёс бы бацьку абед за мяне. А так мне самой трэба ісьці. 
А сынок падхрабрыўся і кажа: 
— Давай, мама, занясу абед. 
— Дзе табе данесьці яго? — ня верыць маці. 
— Данясу!
Узяў сынок-з-кулачок абед, паставіў у дзедаў лапаць, сам ззаду сеў і паехаў. 
Едзе сабе і песенькі сьпявае. Прыехаў на поле, гукае бацьку: 
— Тата, я табе абед прывёз! 
Убачыў яго бацька, зарадаваўся: 
— Малайчына, сынок! 
Сеў ён абедаць, а сын кажа: 
— Тата, пасадзі мяне на саху, я араць буду. 
— Як жа ты будзеш араць? 
— А паглядзіш, — кажа сын. 
Пасадзіў яго бацька на саху. Сынок-з-кулачок узяў лейцы ў рукі і крыкнуў на каня: 
— Но, сівы-буры! 
І пачаў араць. 
Ехаў дарогаю пан у брычцы. Убачыў ён такое дзіва. 
— Прадай, дзед, мне свайго аратага, — кажа пан. 
— Не, пане, не прадам: гэта мой сынок. 
А пан прычапіўся, як смала: прадай ды прадай! 
— Я табе, — кажа пан, — дам шмат грошай. 
Пачуў гэта сынок, падбег да бацькі і шэпча яму: 
— Прадавай, тата, толькі вазьмі ў пана за мяне жменю золата. Не бойся, я ад яго ўцяку… 
Згадзіўся дзед і прадаў пану сына за жменю золата. 
Узяў пан хлопчыка, пасадзіў у кішэню і паехаў. «Вось, — думае, — добрага аратага нажыў. Гэдакага ні ў кога няма. Няхай зайздросьцяць усе паны!» 
Тым часам хлопчык прадраў панскую кішэню, цішком вылез зь яе ды выскачыў з брычкі. Пан нават і не пачуў. Паехаў сабе дамоў хваліцца дзіўным аратым. 
Агледзеўся хлопчык, аж кругом яго густы лес. 
Пахадзіў ён, пахадзіў па лесе і заблукаў. 
А тут і вечар настаў. Сеў хлопчык пад елкаю і плача. 
Ні адсюль, ні адтуль — галодны воўк. Ухапіў ён хлопчыка і праглынуў яго. 
Апамятаўся хлопчык, пачаў брыкацца ў воўчым жываце, пачаў крычаць: 
— Гэй, воўк, нясі мяне дахаты! 
— Не панясу, — кажа воўк. 
— Нябось, панясеш, як надакучу табе. 
— Паглядзім, — агрызнуўся воўк і пабег у поле шукаць авечак. 
Прыбягае да чарады авечак, а хлопчык як крыкне з воўчага жывата: 
— Гэй, пастухі, воўк па авечкі крадзецца! 
Пачулі гэта пастухі, прагналі злодзея. Ды яшчэ і сабак нацкавалі на яго. 
Прыбег воўк у лес і кажа хлопчыку: 
— Вылазь вон! 
— Не, ня вылезу, — адгукаецца хлопчык. — Нясі мяне дадому. 
— Не панясу! — злуецца воўк. 
Выгаладаўся воўк ды зноў пайшоў шукаць спажывы. Але куды ні прыйдзе, усё няўдача: не дае яму хлопчык усё сваё права правіць: 
— Нясі мяне дадому! 
Бачыць воўк — няма рады: панёс хлопчыка дадому. 
Прынёс да двара і кажа: 
— Вылазь. Вунь твая хата. 
— Не, — адказвае хлопчык, — нясі на двор. 
Прынёс яго воўк на двор і зноў крычыць: 
— Вылазь! 
— Не, нясі ў сенцы. 
Прынёс воўк яго ў сенцы. 
Тут хлопчык выскачыў вон ды як закрычыць: 
— Тата, хадзі ваўка біць! 
Выбег бацька з качаргою і забіў ваўка. Шкуру злупіў і бабе футра пашыў. А баба сасмажыла за гэта дзеду і сынку гуся. 
Тут і казка ўся.