Пайшоў вол сена касіць. Косіць, завіхаецца, на неба паглядае: ці не відаць адкуль хмары? «За пагоду, — думае, — сена насушу, стог ськідаю, тады і зіма не страшна». Ідзе воўк. Загледзеўся на вала. — Ты бык? — пытаецца. — Не, я вол. — Сена косіш? — Кашу. — Рагамі грабеш? — Грабу. — Хвастом падграбаеш? […]
Не пасьпела яшчэ і разьвіднецца як сьлед, а дзяцел Тук Туковіч ужо ўсхапіўся за работу. Ён так забарабаніў па старой хвоі, ажно рэха пайшло па ўсім лесе. У гэты час суседка яго, сава-Неразумная галава, толькі пачынала ўкладацца спаць. — Тук-тук-тук! Стук-стук-стук! — раптам пачула яна вясёлую дзятлаву песьню. Высунула сава галаву з дупла. — Ці […]
У вадзін ясны сонечны дзень стаяў вожык каля дзьвярэй свайго дому, склаўшы рукі на жываце, і напяваў песеньку. Сьпяваў ён сваю песеньку, сьпяваў і раптам уздумаў: «Пайду я на поле ды на сваю бручку зірну. Пакуль мая жонка дзяцей мые ды апранае, я пасьпею і ў поле схадзіць і вярнуцца дадому». Пайшоў вожык і сустрэўся […]